کد خبر:۶۷۵
۱۰:۰۰
۱۴۰۵/۰۸/۱۰
چرا مردم باید هزینه ناکارآمدی صنعت خودرو را بپردازند؟

ایران‌خودرو؛ کارخانه‌ای که قیمت‌هایش از کیفیت محصولاتش سبقت می‌گیرد!

افزایش قیمت محصولات ایران‌خودرو دیگر به اتفاقی مقطعی و استثنایی تبدیل نشده، بلکه به روندی تکرارشونده در بازار خودرو ایران تبدیل شده است؛ روندی که هر بار با استناد به افزایش نرخ ارز، گرانی مواد اولیه، تحریم‌ها، هزینه حمل‌ونقل و دشواری تأمین قطعات توجیه می‌شود. بی‌تردید صنعت خودرو از فشارهای اقتصادی و محدودیت‌های خارجی مصون نیست، اما پرسش اساسی این است که چرا در این صنعت، افزایش هزینه‌ها تقریباً بلافاصله به افزایش قیمت فروش منجر می‌شود، درحالی‌که آثار مثبت آن در کیفیت، ایمنی، فناوری و رضایت مشتریان به همان روشنی دیده نمی‌شود؟ آیا قرار است مصرف‌کننده ایرانی تا ابد هزینه مشکلات ساختاری و مدیریتی صنعت خودرو را بپردازد؟
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی اعتدال،

گرانی خودرو در ایران دیگر موضوع تازه‌ای نیست. سال‌هاست که مصرف‌کنندگان با هر موج جدید تورم، افزایش نرخ ارز یا تغییر در هزینه‌های تولید، خود را برایافزایش هر روزه قیمت خودرواعلام قیمت‌های تازه از سوی خودروسازان آماده می‌کنند. در این میان، ایران‌خودرو به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان خودرو کشور، همواره در مرکز توجه افکار عمومی قرار دارد.

 افزایش قیمت؛ ساده‌ترین راه‌حل برای یک صنعت گرفتار

مسئله این نیست که چرا یک بنگاه اقتصادی در شرایط افزایش هزینه‌های تولید، خواهان اصلاح قیمت محصولات خود است. هیچ تحلیل اقتصادی معقولی نمی‌تواند انتظار داشته باشد یک شرکت تولیدی در برابر افزایش قیمت مواد اولیه، انرژی، قطعات و هزینه‌های مالی کاملاً بی‌تفاوت بماند. مسئله اصلی این است که چرا افزایش قیمت به نخستین و گاه آسان‌ترین راهکار برای عبور از مشکلات تبدیل شده است.

در یک بنگاه صنعتی کارآمد، افزایش هزینه‌ها باید مدیران را به سمت بازنگری در ساختار تولید، کاهش هزینه‌های سربار، اصلاح فرآیندها، ارتقای بهره‌وری و استفاده بهتر از منابع سوق دهد. اما در صنعت خودروی ایران این نگرانی وجود دارد که بخشی از فشارهای اقتصادی، به‌جای آنکه از طریق اصلاح ساختار جذب شود، مستقیماً به قیمت نهایی محصول منتقل شود.

به بیان روشن‌تر، آیا ایران‌خودرو برای کنترل هزینه‌های خود همان اندازه که برای افزایش قیمت محصولاتش تلاش می‌کند، برنامه و انگیزه دارد؟

تحریم‌ها واقعی‌اند، اما مسئولیت خودروساز هم واقعی است

افزایش هزینه حمل‌ونقل و محدودیت مسیرهای تأمین قطعات  و تأثیر نوسانات ارزی بر قیمت فولاد، مس و محصولات پتروشیمی و تاثیر آن بر قیمت تمام شده خودرو   از نظر اقتصادی قابل توجه‌اند و نمی‌توان آنها را نادیده گرفت. اما پذیرش تأثیر تحریم و نوسانات اقتصادی نباید به معنای پذیرش بی‌قیدوشرط هر میزان افزایش قیمت باشد.

اگر هزینه حمل‌ونقل افزایش یافته، سهم آن در بهای تمام‌شده هر خودرو چقدر است؟ اگر نرخ ارز تغییر کرده، چه میزان از قطعات و مواد اولیه مورد استفاده در هر محصول تحت تأثیر آن قرار گرفته‌اند؟ اگر هزینه انرژی افزایش یافته، این افزایش چه سهمی در قیمت نهایی دارد؟ پاسخ به این پرسش‌ها باید در قالب گزارش‌های شفاف و قابل ارزیابی ارائه شود.

تحریم‌ها ممکن است هزینه تولید را افزایش دهند، اما نمی‌توانند جایگزین پاسخ‌گویی مدیریتی شوند. ایران‌خودرو نیز مانند هر بنگاه اقتصادی دیگری باید نشان دهد برای کاهش اثر این فشارها چه اقداماتی انجام داده و چه میزان از افزایش هزینه‌ها واقعاً خارج از کنترل مدیریت شرکت بوده است.

وقتی قیمت‌ها افزایش می‌یابند، کیفیت چه می‌شود؟

شاید مهم‌ترین انتقاد مصرف‌کنندگان به صنعت خودرو ایران، نبود تناسب قابل مشاهده میان قیمت و کیفیت باشد. مشتری ایرانی وقتی با افزایش چندباره قیمت محصولات مواجه می‌شود، انتظار دارد دست‌کم کیفیت ساخت، ایمنی، دوام قطعات، امکانات فنی و خدمات پس از فروش نیز بهبود پیدا کند. این انتظار غیرمنطقی نیست؛ بلکه یکی از ابتدایی‌ترین اصول رابطه اقتصادی میان تولیدکننده و مصرف‌کننده است.

در بازارهای رقابتی، افزایش قیمت بدون افزایش متناسب ارزش محصول، به از دست رفتن مشتری منجر می‌شود. اما در بازاری که انتخاب مصرف‌کننده محدود است، امکان دارد مشتری ناچار شود برای خرید محصولی که گزینه‌های جایگزین محدودی دارد، هزینه بیشتری بپردازد.

گزارش خطا
ارسال پیام
captcha
جدیدترین اخبار