کد خبر: ۲۱۲۱۴
تاریخ انتشار: ۰۸ بهمن ۱۳۹۰ - ۰۹:۵۲
در آن روزگار اگر خودمان جلوی صادرات نفت را گرفته باشیم چه کنیم؟ آن وقت آیا ما باید عقب‌نشینی کرده و «فلکه» را باز کنیم؟!

اعتدال : «تاریخ تکرار می‌شود.» مبدا این جمله هرجا که باشد، سرعت تحولات «قرن رسانه»، صحتش را تصویر کرده است. از فریم‌های سیاسی‌اش که بگذریم به قسمت‌های نفتی‌اش می‌رسیم. زمانی که ایران، تجاوز عراق را دفع می‌کرد و ژاپن با خرید روزانه 500 هزار بشکه، مشتری عمده نفت ما بود. دولتمردان چشم‌بادامی اما، به پالایشگران‌شان پیغام دادند که نباید مجموع واردات نفت از ایران، بالاتر از 200 هزار بشکه در روز باشد. حالا «ربع قرن» از آن روزها گذشته و اتحادیه اروپایی تصمیم گرفته تا شش ماه آینده، خرید نفت از ایران را متوقف کند. برخی مجلسیان هم می‌خواهند «طرح» توقف صادرات نفت به قاره سبز را از همین هفته، «قانون» کنند.


1- حفاظت از چهار دیواری «عزت» پسندیده و ارسال علایمی برای عدم «کرنش» در برابر فشار تحریم قابل درک است. سیاستمداری اما، توان «تغییر» صحنه بازی است. برهم زدنش که، سهل‌تر از پلک‌زدنی است. مخصوصا اگر «فلکه نفت» در دستان شما باشد. پس می‌توان «زمان» خرید و منتظر تحولات ماند.


2- در شش ماه باقیمانده تا موعد تحریم، اگر اعتصابات اپیدمی‌شده در نیجریه، بار دیگر «عود» کند، عراق «متشنج» شود یا بحرانی به جان کشورهای نفت‌خیز دیگر بیفتد، آیا اروپا تحریم نفتی ایران را اجرا خواهد کرد؟! وقتی قیمت نفت بالاتر از آنچه که «باید» باشد، پاسخ مثبت به این سوال از عهده وزرای اروپایی برنخواهد آمد. در آن روزگار اگر خودمان...
در آن روزگار اگر خودمان جلوی صادرات نفت را گرفته باشیم چه کنیم؟ آن وقت آیا ما باید عقب‌نشینی کرده و «فلکه» را باز کنیم؟!


3- اروپا، مقصد عمده صادرات نفت لیبی است. در بحران این کشور، وقتی یک‌ونیم میلیون بشکه نفت ارسالی به اروپا قطع شد، ذخایر آژانس بین‌المللی انرژی و ازدیاد تولید عربستان به بازار آمد تا به فصل تعادل برسد. ممکن است اروپا در کوتاه‌مدت بتواند بدون بشکه‌های نفتی ایران «سر» کند اما بازار نفت یکپارچه است. حضور رقبای ایران در بازار اروپا، جای دیگری را برای فروش نفت ایران باز می‌کند.


4- اگر درآمد نفتی ایران برای سال‌جاری 90 میلیارد دلار برآورد شده است حدود یک پنجم آن از صادرات نفتی به پالایشگاه‌های اروپایی حاصل می‌شود. مردان اقتصاد اروپا اگر ناگزیر به رعایت تصمیمات سیاسی شده‌اند اما، الزاما با آن موافق نیستند. چرا که برای استفاده از سایر نفت‌ها در پالایشگاه‌هایشان باید هزینه کنند. آن هم در دوره بی‌پولی اروپا. اظهارنظر مدیرعامل توتال مبنی بر بالا رفتن قیمت نفت با تحریم ایران و بیانیه صندوق بین‌المللی پول در این‌باره، گواه واضحی است که اروپا شرایط سخت‌تر از این را نمی‌خواهد.


5- اگر سیاسیون اتحادیه اروپا، تعدادی از شرکت‌های نفتی را در برخی پروژه‌ها از تحریم‌ معاف کرده‌اند حاصل وابستگی آنهاست. بی.پی، در پروژه گازی شاه‌دنیز جمهوری آذربایجان، به اندازه 10درصد به «نیکو» وابسته است. انی ایتالیا و توتال فرانسه هم برای گرفتن پول سرمایه‌گذاریشان نیازمند ایران هستند. اگر در دوران بی‌خطری، وابستگی اروپایی‌ها را به نفت و پروژه‌های نفتی‌مان بیشتر می‌کردیم آیا آنها امروز در دامان آمریکایی‌ها بودند؟!


6- تعدادی از شرکت‌های اروپایی قرارداد رسمی برای خرید نفت از ایران دارند که باید به آن متعهد بود. امروز هم اگر برای فردا برنامه داریم راه درستش «فرصت خریدن» و از «فرصت‌ها» سود جستن است. این اروپا را هنوز می‌توان دنبال «نفت» کشید. از مرزهای «عزت ملی» محافظت کرد اما «فلکه نفت» را پیش از موعود نبست.


7-تاریخ دوباره تکرار شده است. اگر رفتارمان هوشمندانه باشد، تحریم اروپا، سخت‌تر از تحریم نانوشته ژاپنی‌ها در دوران جنگ نیست. پس فعلا می‌توانیم «شیر فلکه نفت اروپا» را نبندیم و نقشه بازارهای دیگر را بکشیم.

نام:
ایمیل:
* نظر:
* کد امنیتی:
اخبار داغ