کد خبر: ۱۸۲۲۱۰
تاریخ انتشار: ۰۴ شهريور ۱۳۹۶ - ۰۸:۰۱
علی جباری
تیم ملی فوتبال آرژانتین یکی از قدرت‌های بزرگ فوتبال دنیا محسوب شده و از این حیث در میان تیم‌های فوتبال جهان صاحب نام و اعتبار می‌باشد. بررسی وضعیت فعلی و شاید وضعیت چند سال گذشته این تیم نشان می‌دهد که علیرغم اینکه آرژانتین در یکی دو سال اخیر، رده‌های بالای رنکینگ فیفا را به خود اختصاص داده و در مقطعی در رتبه اول و بالاتر از تیم‌های بزرگی چون آلمان، برزیل، بلژیک، ایتالیا، فرانسه و اسپانیا قرار داشته، اما با توجه به نتایج ضعیفی که این تیم تا اینجای کار در جریان رقابت‌های انتخابی جام جهانی 2018 روسیه بدست آورده، شاید جای گرفتن در رده‌های بالای رنکینگ فیفا برای آرژانتین کمی غیرواقعی و دور از ذهن به نظر آید. 

در سال‌های نه چندان دور، فوتبال آرژانتین در سه جام معتبر یعنی جام جهانی، جام کنفدراسیون‌ها و المپیک به مقام قهرمانی رسیده است و همچنین عناوین شایسته و قابل توجهی همچون قهرمانی، نایب قهرمانی و مقام سومی در جام ملت‌های آمریکای لاتین موسوم به "کوپا آمه ریکا" بدست آورده است. حضور در چهار فینال رقابت‌های جام جهانی و کسب دو عنوان قهرمانی و دو نایب قهرمانی، از جمله افتخارات آرژانتین در سال‌های دور و نزدیک به شمار می‌آید. اینها همه شاخص‌هایی است که تیم آرژانتین را در سطح اول فوتبال دنیا مطرح کرده و به آن اعتبار بخشیده است؛ اعتباری که امروزه تا حدودی کمرنگ شده است. 

در سال‌های اخیر، ساختار این تیم نیز به لحاظ کادر فنی بارها دستخوش تغییراتی شده است. اما با وجود این تغییرات و دگرگونی‌ها هیچ‌گاه به نتیجه دلخواه نرسیده و نتوانسته افتخارات و خاطرات خوب گذشته را تکرار کند. در این راستا، عدم برخورداری از ستاره‌هایی در حد و اندازه‌های بازیکنان دهه‌های پیشین آرژانتین نیز می‌تواند مزید بر علت باشد؛ بازیکنانی که هر یک به تنهایی کفه ترازو را در مقابل حریفان، به سود آلبی‌سلسته سنگین می‌کردند. 

شاید به جرأت بتوان گفت که دیگر کسی از میان بازیکنان سال‌های اخیر آرژانتین نتوانست جای ستارگانی مانند ماریو کمپس، مارادونا، والدانو، خورخه بوروچاگا، کانی گیا، باتیستوتا، اورته‌گا، کرسپو، سیمئونه و فرناندو ردوندو را بگیرد و نبود چنین مهره‌های تأثیرگذاری همواره در این تیم احساس شده است. در این سال‌ها صرفاً لیونل مسی تا حدودی توانست خلأ ستاره‌های آرژانتینی دهه‌های گذشته را پُر کرده و در تیم ملی کشورش به‌عنوان یک ستاره ظاهر شده و با میدان‌داری و بازیسازی خود تا حدودی بار سایر اعضای تیم را نیز به دوش بکشد. البته آمارها و تحلیل‌ها نشان می‌دهد که این بازیکن در باشگاه بارسلونا بسیار موفق‌تر و کاراتر از تیم ملی کشورش ظاهر شده و درخششی را که در تیم باشگاهی خود دارد تاکنون در تیم ملی آرژانتین نداشته است. به نظر می‌آید بازیکنانی که در تیم بارسلونا به عنوان مکمل کنار لیونل مسی بازی می‌کنند، بسیار بهتر و هماهنگ‌تر از بازیکنان کناری مسی در تیم ملی آرژانتین عمل کرده و بازی شناور و روان‌تری را به نمایش می‌گذارند. شاید به این دلیل است که مسی به تنهایی نمی‌تواند آن طور که باید در تیم ملی کشورش اثرگذار باشد. ضمن اینکه لیونل مسی قابلیت و کارایی بازیکنی مانند دیگو مارادونا را هم ندارد که بتواند به تنهایی و یک تنه بار یک تیم را به دوش کشیده و تیم را در مسیر موفقیت قرار دهد. 

نگاهی به وضعیت کادر فنی و سرمربی‌های تیم آرژانتین، ما را متوجه تغییرات اساسی و پی در پی روی نیمکت مربیگری این تیم می‌کند؛ به‌طوریکه این تیم در فاصله سال‌های 1978 یعنی از اولین قهرمانی‌اش در جام جهانی فوتبال تا به امروز طی 12 مرتبه جابجایی، تعداد 11 مربی را روی نیمکت خود دیده است و نام‌های گوناگونی سکان هدایت این تیم را به دست گرفته‌اند. نام‌هایی همچون سزار منوتی، کارلوس بیلاردو، آلفیو باسیل، دانیل پاسارلا، مارچلو بیلسا، خوزه پکرمن، دیگو مارادونا، سرجیو باتیستا، آلخاندرو سابه‌یا، مارتینو و ادرگاردو بائوسا و اخیراً نیز خورخه سمپائولی که در بین آنها سزار منوتی و کارلوس بیلاردو تاکنون موفق‌تر از سایرین عمل کرده و کارنامه بهتری داشته و توانسته‌اند قهرمانی جام جهانی را برای آلبی‌سلسته به ارمغان آورند. 

در بین این مربیان، سزار منوتی که در فاصله سال‌های 1974 تا 1983 سرمربی راه راه پوشان آبی و سفید آرژانتین بود، در سال 1978 و در جامی که خود آرژانتین میزبان آن بود توانست با استفاده از امتیاز میزبانی، ارائه بازی‌های خوب و به لطف حمایت همه جانبه تماشاگران در بازی فینال مقابل هلند قدرتمند به پیروزی رسیده و اولین بار فاتح جام جهانی شود. اما این تیم در جام جهانی 1982 اسپانیا در مرحله دوم این مسابقات از دور رقابت‌ها حذف شد و به خانه بازگشت. 

از سال 1983 تا 1990 کارلوس بیلاردو هدایت آرژانتینی‌ها را بر عهده داشت و او نیز توانست این تیم را در جام جهانی 1986 مکزیک با محوریت دیگو مارادونا به مقام قهرمانی برساند و تیم ملی آلمان را در دیدار نهایی 3 بر 2 شکست دهد. این مربی در جام جهانی 1990 ایتالیا نیز آرژانتین را که مدافع عنوان قهرمانی نیز محسوب می‌شد تا مرحله فینال بالا آورد و تیم تحت هدایتش با ارائه بازی‌هایی منطقی و محافظه‌کارانه و اتکاء به سیستم تدافعی و با وجود شکست ناباورانه در دیدار افتتاحیه مقابل شیران رام نشدنی کامرون، به فینال این رقابت‌ها رسید. آرژانتینی‌ها حتی در مسیر رسیدن به فینال این رقابت‌ها ایتالیای میزبان را که آن زمان حساب ویژه‌ای روی میزبانی و کسب عنوان قهرمانی باز کرده بود در ضربات پنالتی و به لطف مهارت دروازه‌بانی چون "سرجیو گوی گوچه آ" حذف کردند. در بازی نهایی هم، مانند دوره قبل مقابل آلمان قدرتمند قرار گرفتند اما این بار به لطف اعلام یک پنالتی مشکوک به نفع آلمان از سوی داور مکزیکی مسابقه در دقایق پایانی بازی، شکست را پذیرا شده و به مقام نایب قهرمانی رسیدند.  

اما از سال 1990 تا 1994 آلفیو باسیل رهبری آلبی‌سلسته را بر عهده گرفت و با ارائه یک عملکرد خوب و قابل قبول توانست 2 بار پی در پی در سال‌های 1991 و 1993 تیم تحت هدایتش را به مقام قهرمانی کوپا آمه ریکا برساند. در رقابت‌های جام جهانی 1994 آمریکا نیز این مربی تیمی یکدست و هماهنگ را متشکل از بازیکنانی چون مارادونا، باتیستوتا، کانی گیا، ردوندو و سیمئونه راهی این رقابت‌ها کرد و نمایش خوبی نیز در دو بازی ابتدایی مقابل یونان و نیجریه از خود بر جای گذاشت اما در میانه راه و با مطرح شدن قضیه مشکوک دوپینگ مارادونا و مشکلاتی که برای این بازیکن و کل تیم از سوی فیفا ایجاد شد، روحیه این تیم برای ادامه بازی‌ها از دست رفت و آرژانتینی‌ها در مرحله یک هشتم نهایی مقابل رومانی و یاران گئورگی هاجی شکست خورده و از ادامه مسابقات بازماندند. آن زمان بسیاری بر این باور بودند که اگر چنین مشکلات و موانعی بر سر راه آلبی‌سلسته قرار نمی‌گرفت، این تیم یکی از امیدهای کسب عنوان قهرمانی بود. 

پس از آلفیو باسیل نیز دانیل پاسارلا کاپیتان پیشین آرژانتین در جام جهانی 1978 به سمت سرمربیگری این تیم منصوب شد و پس از ناکامی در مرحله یک چهارم نهایی جام جهانی 1998 مقابل نارنجی پوشان هلند، از این سمت کناره‌گیری کرد و جای خود را به مارچلو بیلسا که در آن زمان مربی جوانی محسوب می‌شد سپرد. مارچلو بیلسا در جام جهانی 2002 به میزبانی مشترک کره جنوبی و ژاپن، سکان هدایت آرژانتینی‌ها را در دست داشت و با کسب نتایج ضعیف و دور از ذهن در همان مرحله گروهی مسابقات از گردونه رقابت‌ها حذف شد. 

مربیگری مارچلو بیلسا در تیم ملی آرژانتین تا سال 2004 ادامه داشت تا اینکه در این سال جای خود را به خوزه پکرمن داد. خوزه پکرمن پیش از این نیز سرمربی تیم زیر 20 ساله‌های آرژانتین بود و موفق شده بود با این تیم در جام جهانی جوانان به عنوان قهرمانی دست یابد. این مربی تا انتهای جام جهانی 2006 آلمان سرمربی آلبی‌سلسته بود و پس از حذف در مرحله یک چهارم نهایی در ضربات پنالتی مقابل آلمان میزبان از سمت خود کنار رفت و جای خود را به آلفیو باسیل داد که برای بار دوم سرمربیگری تیم آرژانتین را می‌پذیرفت و پیش از این، تجربه هدایت این تیم را در کوله بار خود داشت. آلفیو باسیل تا سال 2008 سکان هدایت راه راه پوشان آبی و سفید را در دست داشت اما کارنامه قابل دفاعی از خود به جای نگذاشت؛ بطوریکه موقعیت آرژانتین در مسابقات انتخابی جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی در راه صعود به مرحله نهایی این مسابقات به خطر افتاد و این مربی با کسب نتایج ضعیف، از هدایت تیم آرژانتین کنار گذاشته شد و دیگو آرماندو مارادونای افسانه‌ای جای او را گرفت تا این‌بار بخت خود را در هدایت آلبی‌سلسته و در جایگاه سرمربیگری به امید کسب افتخارات و زنده کردن خاطرات گذشته بیاموزد. مارادونا که پیش‌تر در سال 1995 در باشگاه رسینگ کلاب به عنوان سرمربی کار کرده و تجربه چندان مهمی در امر مربیگری نداشت توانست تیم آرژانتین را به سختی در بازی‌های انتخابی باقی‌مانده هدایت کند و پس از پیروزی در بازی آخر مقابل اروگوئه، تیم ملی کشورش را به جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی برساند. 

به این ترتیب تیم آرژانتین به رهبری دیگو مارادونا و این بار در قامت سرمربی پای به رقابت‌های جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی گذاشت و با وجود ارائه بازی‌های خوب و قابل قبول در مراحل گروهی و یک هشتم نهایی، بار دیگر در مرحله یک چهارم نهایی مقابل آلمان شکست خورد و با این مسابقات خداحافظی کرد. پس از کنار رفتن مارادونا نیز سرجیو باتیستا همبازی مارادونا در جام جهانی 86 و 90 و دستیار مارادونا در زمان سرمربیگری آرژانتین در جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی، برای مدت کوتاهی هدایت آرژانتین را بر عهده گرفت و پس از کسب نتایج ضعیف از هدایت این تیم کنار گذاشته شد و مسئولان فوتبال آرژانتین که سخت به دنبال یک مربی کارآمد برای تیمشان بودند، سکان هدایت تیم خود را به آلخاندرو سابه‌یا سپردند.

آلخاندرو سابه‌یا پس از بازنشستگی از بازی فوتبال، مدت زیادی دستیار دانیل پاسارلا در باشگاه ریورپلاته، تیم ملی آرژانتین، تیم ملی اروگوئه و باشگاه پارمای ایتالیا بود. او که با تیم استودیانس قهرمان لیگ آرژانتین و جام لیبرتادورس شده بود، در سال 2011 از سمتش استعفا داده و به عنوان سرمربی آرژانتینی‌ها انتخاب شد و توانست تیم تحت هدایتش را پس از 24 سال به دیدار نهایی جام جهانی برساند و از این حیث کارنامه موفقی را از خود بر جای بگذارد. 

تیم آرژانتین زیر نظر این سرمربی در جام جهانی 2014 برزیل با ارائه نمایشی محتاطانه و با اتکاء به تعداد گل‌های اندک در بازی‌های خود به دیدار نهایی رسید اما در این بازی پس از 90 دقیقه تساوی بدون گل مقابل آلمان، در وقت اضافه با یک گل مغلوب ژرمن‌ها شد و به این ترتیب آرژانتینی‌ها بار دیگر نتوانستند طلسم شکست‌های خود مقابل آلمان در جام‌های جهانی اخیر را بشکنند و به مقام دومی بسنده کردند. دیدار فینال جام جهانی 1986 مکزیک آخرین باری بود که آرژانتینی‌ها توانسته بودند در جریان جام‌های جهانی آلمان‌ها را شکست دهند. 

پس از سابه‌یا نیز جراردو مارتینو که پیش از این سرمربی بارسلونا بود به سمت سرمربیگری تیم ملی آرژانتین منصوب شد و توانست این تیم را به دیدار نهایی رقابت‌های کوپا آمه‌ ریکای 2015 که به میزبانی شیلی برگزار می‌شد برساند. در این دیدار راه راه پوشان آرژانتینی مقابل شیلی میزبان پس از 120 دقیقه تلاش بدون گل، در ضربات پنالتی مغلوب شدند و برای دومین سال پیاپی نتوانستند در دیدار نهایی پیروز شوند و باز هم به مقام دومی بسنده کردند.

در سال 2016 و با فاصله یک سال از این مسابقات نیز که چهل و پنجمین دوره جام ملتهای آمریکای لاتین موسوم به کوپا آمه‌ ریکا به مناسبت یکصدمین سالگرد آغاز این مسابقات برای نخستین بار در کشور ایالات متحده آمریکا برگزار شد و تیم‌های منطقه کونکاکاف هم در آن حضور داشتند، تیم آرژانتین مجدداً در دیدار نهایی مقابل تیم ملی شیلی قرار گرفت و بار دیگر در ضربات پنالتی مغلوب این تیم و سرمربی آرژانتینی کار بلدش ‌یعنی "خورخه سمپائولی" شد و به نایب قهرمانی رسید. پس از برکناری مارتینو نیز با یک اقدام و انتخاب شتابزده از سوی مسئولان فوتبال آرژانتین، ادگاردو بائوسا بازیکن پیشین این کشور به عنوان سرمربی انتخاب شد و پس از حدود هشت ماه فعالیت و در پی کسب نتایج ضعیف در جریان رقابت‌های انتخابی جام جهانی 2018 روسیه و به خطر افتادن موقعیت این تیم در میان سایر تیم‌های منطقه آمریکای جنوبی در راه صعود مستقیم به جام جهانی، از کار برکنار شد. این وضعیت، مسئولان فوتبال آرژانتین را مجاب کرد که به فکر یک سرمربی مجرب و خبره برای هدایت تیمشان باشند و در انتخاب سرمربی از اقدامات شتابزده و سپردن سکان هدایت تیم خود به مربیان کم تجربه پرهیز کنند. به این ترتیب، پس از کنار گذاشتن ادگاردو بائوسا، فدراسیون فوتبال آرژانتین به بررسی گزینه‌های جانشینی او پرداخت و نام‌هایی همچون دیگو سیمئونه، خورخه سمپائولی و پوچتینو برای هدایت تیم ملی آرژانتین مطرح شد. حتی در یکی دو مورد نام دیگو مارادونا و مارچلو بیلسا هم بار دیگر شنیده شد. اما از میان این نام‌ها "خورخه سمپائولی" محتمل‌ترین و نزدیک‌ترین گزینه برای هدایت تیم ملی آرژانتین بود. سرانجام مسئولان فوتبال آرژانتین برای گریز از نابسامانی و خروج از بحران، سراغ همان خورخه سمپائولی هموطن خود رفتند که در تیم ملی شیلی کارنامه درخشان و موفقی بدست آورده و این تیم را با هدایت خود برای نخستین بار در تاریخ، قهرمان جام ملت‌های آمریکای لاتین کرده بود.

خورخه سمپائولی اما با وجود قراردادی که با باشگاه اسپانیایی سویا داشت و مشکلات فسخ این قرارداد، پس از کش و قوس‌های فراوان، سرمربی تیم ملی فوتبال آرژانتین شد. او به محض انتخاب به این سمت، ضمن ابراز خوشحالی و رضایت از این اتفاق اعلام کرد که باید تیمی آماده و قدرتمند با محوریت لیونل مسی بسازیم. 

دقت در روند حرکتی تیم فوتبال آرژانتین نشان می‌دهد که این تیم در این سال‌ها همواره دچار نوساناتی بوده و با یک روند سینوسی به مسیر خود ادامه داده و از بی ثباتی نسبی رنج می‌برده است. با این وجود، در این مقطع زمانی اگر کادر فنی تیم فوتبال آرژانتین بتواند از داشته‌های خود حداکثر بهره را برده و با انجام تمرینات مستمر و برگزاری دیدارهای تدارکاتی، هماهنگی بیشتری بین نفرات تیم خود در خطوط دفاعی، میانی و تهاجمی با محوریت لیونل مسی ایجاد کند، قطعاً می‌تواند بیش از پیش از قابلیت‌های این بازیکن و سایر بازیکنان تیمش بهره‌مند شده و گام در مسیر پیشرفت و اوجگیری مجدد بگذارد و با خروج از این بحران چندین و چند ساله، به سوی موفقیت و پیروزی‌های متداوم حرکت کرده و به نوعی فرار به سوی پیروزی را تجربه نموده و مقام قهرمانی جهان را در جام جهانی پیش رو کسب نماید. 

تیم فوتبال آرژانتین در اولین دیدار رسمی خود با هدایت "خورخه سمپائولی" باید در جریان رقابت‌های انتخابی جام جهانی 2018 روسیه در منطقه آمریکای جنوبی، روز 31 آگوست در پایتخت اروگوئه به دیدار تیم فوتبال این کشور برود. آلبی سلسته در مجموع 14 دیدار قبلی خود در این رقابت‌ها با 6 برد، 4 باخت و 4 تساوی و با کسب 22 امتیاز در رده پنجم جدول منطقه آمریکای جنوبی قرار گرفته و کار سختی برای صعود به جام جهانی 2018 روسیه در پیش دارد. 

نام:
ایمیل:
* نظر:
* کد امنیتی:
اخبار داغ